تاریخچه توسعه پیانوهای دیجیتال قابل حمل

مردم امروزی بحث می کنند "پیانوی دیجیتال قابل حمل" شاخه ای از خانواده ارگ ​​الکترونیک است، به طور دقیق باید آن را "پیانو دیجیتال" نامید و مردم تایوان آن را "پیانو دیجیتال" می نامند. در قرن بیست و یکم، آن را به طور معمول "پیانو دیجیتال" به عنوان "پیانوی دیجیتال قابل حمل" می نامند. اصل صدای آن این است که مدار مجتمع قدرت کلید، وضعیت پدال، سرعت کلید و سایر شرایط فیزیکی را محاسبه می کند، سیگنال نمونه برداری مربوطه را فراخوانی می کند و پس از محاسبه آن را پخش می کند. تمام سازهایی که از فناوری نمونه برداری دیجیتال برای شبیه سازی صدای پیانو استفاده می کنند در این دسته قرار می گیرند. اصل قدرت کلی کلید القایی پیانوی دیجیتال قابل حمل به این صورت است: دو کنتاکت القایی زیر کلیدها قرار می گیرد و سرعت ضربه زدن به کلید با محاسبه اختلاف زمانی بین نقاط حسگر بالا و پایین هنگام فشار دادن تعیین می شود. برخی از کیبوردهای سطح بالا دارای سه تماس حسگر برای حساسیت بیشتر به نیروی هستند.
پیانوهای الکتریک اولیه خاص‌تر بودند، تنها با چند صدای پیانو یا پیانو مانند، که می‌توانستند صدا را تنظیم کنند، علاوه بر این، تمام هزینه‌ها صرف احساس کیبورد می‌شد. صفحه کلید پیانوی دیجیتال قابل حمل سه دوره توسعه را پشت سر گذاشته است.
(1) وزنه تعادل فنر کششی. ساختار فنری ساده برای ایجاد دینامیک صفحه کلید استفاده می شود و حس قدرت بسیار سفت است و تفاوت آن با پیانوی آکوستیک آشکار است.
پیانو دیجیتال قابل حمل
(2) صفحه کلید ضد وزن. استفاده از دستگاه میرایی پیچیده باعث می شود صفحه کلید پیانوی دیجیتال قابل حمل هنگام فشار دادن خیلی شکننده نباشد و در هنگام ریباند کمی تاخیر ایجاد شود و احساس کاملاً به پیانوی آکوستیک نزدیک شود. با توجه به ترجیحات گروه های مختلف افراد برای استحکام صفحه کلید، آن را به دو دسته نیمه ضد وزن و وزنه کامل تقسیم می کنند. بر این اساس، به منظور شبیه سازی تفاوت در شدت ضربه ناشی از سیم های ضخیم تر در ناحیه باس پیانوی آکوستیک نسبت به ناحیه تریبل، یک صفحه کلید وزنه تعادل گام به گام ساخته شده است و تفاوت های جزئی در وزن گام های مختلف وجود دارد. ، که بسیار نزدیک به پیانو آکوستیک هستند.